|
|
|
|||||||||||
|
|||||||||||
DLACZEGO SZWECJA JEST LIDEREM BRD
Przedstawiciele Sekretariatu KRBRD zostali zaproszeni na wizytę studyjną w Szwecji dot. „Inicjatywy Wizja Zero”. Wizyta została zorganizowana dniach 17-18 marca 2011 r. przez Ambasadę Szwecji i Urząd Szwedzkiej Administracji Drogowej. „Mieliśmy możliwość na własne oczy zapoznać się z programem „Wizja Zero”, zarówno w teorii, jak i praktyce – mówi Emilia Krawczyk z Sekretariatu KRBRD - Program ten odniósł sukces w Szwecji, która szczyci się obecnie jednym z najniższych współczynników wypadkowości i śmiertelności na drogach na świecie”. Punktem wyjściowym programu jest hasło „Nie akceptujemy żadnych ofiar śmiertelnych w ruchu drogowym”.
Pierwsza część wizyty poświęcona została pokazowi technicznych rozwiązań brd w terenie. Delegacja miała okazję obejrzeć bariery linowe, ronda o różniej wielkości (w tym największe rondo w Szwecji), fotoradary, znaki o zmiennej treści, tunele, oświetlenie LED na przejściach dla pieszych, południową obwodnicę Sztokholmu i drogi zbudowane w systemie 2+1. Oświetlanie LED (w tym 2 rozwiązania: LED-Mark i LED-Guide) zostało zaprezentowane podczas konferencji zorganizowanej przez Szwedzką Administrację Drogową. Technologia LED-Mark została stworzona w Danii. Charakteryzuje ją łatwość instalacji na drodze, odporność na niskie temperatury i możliwość emitowania różnych rodzajów światła Urządzenia tego typu zasilane są energią elektryczną. Drugie rozwiązanie - LED-Guide – instalowane jest w technologii wireless i zasilane energią słoneczną. Oba produkty mogą być używane dla oznaczenia przebiegu ścieżek rowerowych lub przejść dla pieszych i rowerzystów, dzięki czemu kierowcy ostrzegani są o zbliżaniu się do takich przejść.
Kolejny panel tematyczny konferencji poświęcony był eco-drivingowi. Szkolenie z eco-drivingu jest bardzo popularne w szwedzkich firmach, rzadziej na taki trening decydują się osoby indywidualne. Firmy szkolą swoich kierowców w tym zakresie ponieważ eco-driving przynosi wiele korzyści, w tym m.in. poprawę bezpieczeństwa ruchu drogowego. W ramach szkolenia kierowcy poszerzają bowiem wiedzę teoretyczną i doskonalą umiejętności praktyczne z zakresu prawidłowej jazdy, dbania o stan techniczny samochodu, planowania trasy, mocowania i przewożenia ładunku. Trening składa się z 2 godzin teoretycznych i 1,5 godziny praktyki w pojeździe lub na symulatorze i przeprowadzany jest w szkole nauki jazdy.
W kolejnym panelu delegacji polskiej przedstawiono rozwiązania dot. sygnalizacji świetlnej i szwedzkie doświadczenia na polu wdrażania dźwiękowych sygnalizatorów świetlnych dla pieszych. Sygnały dźwiękowe sygnalizatorów stosowanych w Szwecji „sterowane” są hałasem drogowym tzn.: wbudowany w urządzenie mikrofon mierzy poziom hałasu drogowego i na tej podstawie reguluje natężenie dźwięku sygnalizatora tak, aby był on słyszalny, ale nie zbyt głośny np.: w nocy. Szwedzkie sygnalizatory dzięki ochronnej, aluminiowej obudowie zabezpieczone są przed wandalami, a dzięki wykorzystaniu siedmiu wypukłych symboli na bocznej stronie sygnalizatora stworzono na nich umowną „mapę” opisującą przejście dla pieszych dla osób słabo widzących. Sygnalizator taki posiada poza tym kontrastowe kolory, które umożliwiają jego lokalizacje osobom słabo widzącym. Istnieje możliwość wybrania różnych dźwięków wydawanych przez sygnalizator dla różnych kierunków ruchu pieszych. Na sygnalizatorze wytłoczona jest strzałka z kierunkiem ruchu, która wskazuje dokładny kierunek przejścia. Pod strzałką znajduje się element wibrujący, który daje znać osobie niepełnosprawnej, że włączył się sygnał pozwalający przejść przez przejście.
Na konferencji wystąpił również przedstawiciel organizacji pozarządowej Säker Trafik, która działa na rzecz poprawy bezpieczeństwa ruchu drogowego w Szwecji. Flagowym projektem stowarzyszenia jest organizacja zawodów dla firmowych flot samochodowych i wręczanie nagród tym firmom, których pracownicy wykazują się najlepszymi rezultatami w jeździe zgodnie z przepisami ruchu drogowego. Organizacja nagradza właściwe zachowania na drodze i uświadamia kierowcom, że bezpieczna jazda jest korzystna dla wszystkich: bezpieczna dla kierowcy, pasażerów i innych użytkowników dróg, oszczędna dla firmy oraz przyjazna środowisku naturalnemu. Säker Trafik ma zamiar stworzyć także „Indeks przestrzegania limitów prędkości” - ranking firm, które posiadają floty samochodów.
Tematem wizyty studyjnej w Szwecji był również system automatycznego pomiaru prędkości. Szwedzkie doświadczenia we wdrażaniu systemu są bardzo pozytywne: fotoradary przyczyniły się do ograniczenia liczby ofiar śmiertelnych i rannych w wypadkach drogowych, zmniejszenia średniej prędkości na drogach i redukcji negatywnego wpływu transportu na środowisko naturalne. Przedstawiciele Szwedzkiej Administracji Drogowej podkreślili, że przy wdrażaniu systemu fotoradarów ważne jest, aby stosować nowoczesne rozwiązania np.: urządzenia wykonujące zdjęcia tak wysokiej jakości, że przedstawione jako dowód w sprawie sądowej nie mogą zostać one podważone. Jednocześnie istotne jest informowanie opinii publicznej i pozyskiwanie społecznej akceptacji dla takich rozwiązań. System fotoradarów powinien być siecią zintegrowaną, a zastosowane urządzenia muszą spełniać techniczne wymogi określone w prawie. Urządzenie rejestrujące musi charakteryzować się też niskim kosztem operacyjnym (utrzymania i obsługi), łatwą i tanią instalacją, bezpieczną procedurą montowania i odpornością na warunki pogodowe. Wdrażanie systemu automatycznego pomiaru prędkości na drogach następowało w Szwecji kilkuetapowo od 2001 r. Najpierw odbyły się testy na drogach zakończone ewaluacją systemu w 2003 r. W latach 2004 - 2005 zakupiono fotoradary. W 2006 r. - ustawiono 700 pierwszych fotoradarów stacjonarnych, w 2007 r. – kolejne 170 (w tym roku pojawiły się też mobile urządzenia rejestrujące). W 2008 r. wyznaczono 100 nowych miejsc, w których ustawione zostaną maszty z fotoradarami. W Szwecji fotoradary ustawiane są tylko na tych drogach, które spełniają określone warunki techniczne. Przed postawieniem masztu brane jest pod uwagę rozmieszczenie pozostały fotoradarów oraz przeprowadzane są konsultacje społeczne. Organem, który odpowiada za sieć jest Szwedzka Administracja Drogowa. Zdjęcia zrobione przez urządzenia przesyłane są do policyjnego zespołu dochodzeniowego - trafia do niego co najmniej 230 000 zdjęć rocznie.
Przy okazji rozmowy na temat fotoradarów, podano dwa przykłady: Szwecji i Dubaju. W Szwecji zainstalowanych jest obecnie 1 100 urządzeń (na milion mieszkańców przypada ich 120). Rocznie rejestrują one 250 000 przypadków naruszania przepisów ruchu drogowego. Fotoradary działają przez 5% maksymalnego czasu działania. Ich jedynym zadaniem jest ograniczenie liczby ofiar śmiertelnych na drogach. W Dubaju z kolei zainstalowano 520 fotoradarów (na milion mieszkańców przypada 250 takich urządzeń). Rejestrują one 7 milionów naruszeń przepisów rocznie i wykorzystywane są przez 100% czasu maksymalnego działania (24/7). System pomiaru prędkości w Dubaju ma na celu nie tylko ograniczanie liczby ofiar śmiertelnych na drogach - jest także dodatkowym źródłem dochodu państwa. W przypadku Szwecji dochód ten jest kwestią drugoplanową (szacuje się go na ok. 300 milionów koron szwedzkich rocznie). Wdrożenie systemu automatycznego pomiaru prędkości spowodowało obniżenie średniej prędkości na drogach w Szwecji o 6-9 km/h i redukcję liczby ofiar śmiertelnych o ok. 20-30 osób rocznie. W Dubaju radary przynoszą państwu dochód w wysokości ok. 3,9 miliardów koron szwedzkich rocznie, a dzięki nim liczba ofiar śmiertelnych zmalała z 294 w 2008 r. do 224 w 2009 r. Sieć fotoradarów przynosi zatem korzyści natury społecznej i ekonomicznej bez względu na to, w którym kraju została wdrożona.
Ostatnim punktem programu wizyty studyjnej w Szwecji była prezentacja Centrum Zarządzania Ruchem - Trafik Stockholm. Centrum powstało w drodze kooperacji pomiędzy władzami miasta Sztokholmu a Szwedzką Administracją Drogową. Centrum zarządza ruchem drogowym (np.: w tunelach) oraz zajmuje się zbieraniem i przekazywaniem informacji o ruchu w stolicy oraz w 7 innych prowincjach w centralnej Szwecji. Informacje o sytuacji na drogach przesyłane są do CZR przez systemy techniczne, wykonawców robót drogowych, kierowców (też profesjonalnych np. taxi, autobusów), pasażerów, władze lokalne, policję, straż pożarną, ekipy pojazdów ratownictwa medycznego i innych służb. Operatorzy Centrum otrzymują także raporty pogodowe. Informacje o ruchu drogowym przesyłane są z Centrum Zarządzania do radio i telewizji, do operatorów sieci komórkowych, do innych serwisów informacyjnych, publikowane są w Internecie (trafiken.nu, vv.se/trafiklaget), pojawiają się na znakach o zmiennej treści. Przy okazji wizyty w CZR przedstawiono informacje na temat Sztokholmu i jego mieszkańców. Sztokholm ma ok. 2 milionów mieszkańców. Godziny szczytu przypadają tu na 06.30-10.00 i 15.00-18.30, pobierana jest opłata za wjazd do centrum miasta (tzw.: congestion charge). Przez Sztokholm przebiega 3 000 km dróg „wojewódzkich”, 1 500 km dróg miejskich (w sumie jest 3600 ulic) oraz 2 100 km chodników i ścieżek rowerowych.
 |
|
|
|
|
